Opis

Czy potrafisz improwizować?

Jeśli tak, to pewnie nie jest książka dla Ciebie.

Ale jeśli nie, to dobrze, żebyś dowiedział się, że można się tego nauczyć

i że są działania, które mogą to umożliwić.

W książce „Sztuka muzycznej wypowiedzi” dowiesz się:

• jak improwizować i od czego w ogóle zacząć,
• jakie działania podejmować, by wytwarzać i wzmacniać gotowość do improwizowania,
• co wprowadzać na zajęciach, by już po krótkim czasie rozpocząć pierwsze improwizacje z uczniami,
• jak uczyć myślenia w muzyce,
• jak wprowadzić siedem poziomów improwizowania na zajęciach instrumentalnych.

Pomimo, że improwizacja ma ogromne znaczenie w muzycznym rozwoju, w naszym szkolnictwie poświęca się jej bardzo mało uwagi. Dlaczego? Być może chodzi o przyjęty system edukacyjny, w którym improwizacją nikt nigdy jakoś szczególnie nie zajmował, a który to system trwa bez większych zmian już bardzo długo i wszyscy się do niego przyzwyczaili. Być może chodzi o brak wiedzy o tym, jak  improwizacja może wpłynąć na muzyczny rozwój. A być może jest to po prostu związane z brakiem odpowiednich środków dotyczących tego, jak dokładnie tego improwizowania nauczyć i od czego zacząć.

Po przeczytaniu książki “Sztuka muzycznej odpowiedzi” na pewno wzbogacisz się o wiedzę i środki, by uczyć i wdrażać improwizację na swoich zajęciach.

Dowiesz się również, jak samemu możesz zacząć improwizować i na co powinieneś zwrócić uwagę.

To  jest książka o dobrym, instrumentalnym nauczaniu, w którym zawiera się zrozumienie tego co się gra, słyszenie harmoniczne, ale także budowanie chęci samodzielnego wypowiadania się w przepięknym języku, jakim jest muzyka.

Improwizacja to nie jest żadna tajemna dziedzina i każdy może się jej nauczyć. Trzeba tylko wiedzieć jak się do niej przygotować i w książce “Sztuka muzycznej wypowiedzi. Improwizacja. Myślenie. Rozwój” staram się pokazać jak to najlepiej zrobić.

Załóżmy, że ktoś posiada już umiejętność czytania nut. Wie, czym jest ćwierćnuta, a czym ósemka. Czy to umożliwi mu improwizowanie? Być może tak, być może nie. Prawdopodobnie jednak sama wiedza, jak wykonać na instrumencie ósemkę lub ćwierćnutę, może okazać się niewystarczająca. Bo wiedza, że w jednej ćwierćnucie są dwie ósemki, jest teoretyczna. Wiele osób rozumie te pojęcia i jest w stanie wykonać nuty o tych wartościach, potrafi rozpisać, ile nut w jakich się mieści, ale nie potrafi zrobić w oparciu o to prostej improwizacji rytmicznej. Nie wie, jak ma zastosować posiadaną wiedzę, żeby się skomunikować, bo to, czego te osoby się uczą, to odtworzenie jakiegoś konkretnego utworu, a to, ile ósemek mieści się w półnucie, jest dla nich warstwą teoretyczną.

Przeczytaj więcej fragmentów ksiązki.